Van maker naar onderwijs

Die route begon voor Anne zonder duidelijk plan. Toen ze moest kiezen voor een vervolgopleiding, wist ze vooral wat ze níet wilde. De richting die wel bij haar paste, had ze nog niet scherp. “Ik was altijd wel creatief en graag met mijn handen bezig, maar ik had nooit bedacht dat je daar ook echt een opleiding in kon volgen”, legt ze uit. Samen met haar ouders bezocht ze open dagen, maar in een heel andere richting. “Ik was bij de horecaschool van De Rooi Pannen aan het kijken toen ik een bekende tegenkwam die tegen me zei: ‘Anne, wat doe jij hier? Jij moet bij Vormgeving zijn!’ Achteraf gezien een bepalend moment. Mijn omgeving zag eigenlijk eerder dan ikzelf waar mijn kracht lag. Voor mij voelde creatief bezig zijn zo vanzelfsprekend, dat ik het niet eens als iets bijzonders zag.” 

Een warm bad, een speeltuin 

De keuze bleek precies goed. Op De Rooi Pannen Tilburg Vormgeving & Signmaking vond ze niet alleen een opleiding, maar ook een omgeving waarin ze zich verder kon ontwikkelen. Ze omschrijft die periode als een warm bad, een plek waar ze zichzelf mocht zijn en waar ruimte was om te ontdekken. “Het voelde een beetje als een speeltuin”, zegt ze lachend. “Heel gezellig, maar ondertussen gebeurde er veel.” Ze groeide er als maker, maar misschien nog wel meer als persoon. Waar ze eerder wat ingetogen was, begon ze zich op De Rooi Pannen meer van zichzelf te laten zien. “Dat was eigenlijk mijn eerste stap richting iets creatiefs, maar ook richting wie ik was.” 

Dat ze na de opleiding Ruimtelijk vormgever nog niet precies wist wat ze wilde, zag ze niet als een probleem. De basis was er, en het vertrouwen ook. Toch werd die basis al snel op de proef gesteld toen ze stage ging lopen bij Studio Job, een gerenommeerd ontwerpbureau. De stap van school naar die omgeving was groot. “Ik vond het best intens”, vertelt ze. “Lange dagen, een hoog niveau en er werd veel van je verwacht, ook als stagiair.” Toen haar stageperiode voorbij was, was ze vooral opgelucht om weer even terug te zijn op school. Maar die opluchting maakte al snel plaats voor iets anders. “Pas toen ik weer op school zat, besefte ik hoe bijzonder die stage-ervaring eigenlijk was. Hoeveel ik daar had geleerd.” 

Klimmen op de creatieve ladder 

Die realisatie leidde tot een onverwachte wending. In haar examenjaar werd het druk bij Studio Job en vroegen ze oud-stagiairs om bij te springen. Anne keerde terug, dit keer met meer zelfvertrouwen. In de laatste week van haar opleiding kreeg ze een baan aangeboden. “Dat vond ik echt bijzonder. Dan merk je ineens dat wat je doet ertoe doet.” 

Wat volgde waren acht intensieve jaren in het werkveld. Ze begon onderaan de ladder en werkte zich stap voor stap omhoog. In de beginjaren lag de focus vooral op uitvoerend werk, vaak in verschillende werkplaatsen. Daar leerde ze de basis van het vak in de praktijk: werken met materialen, vormen bouwen, decoraties schilderen en ideeën vertalen naar iets tastbaars. “Je leert dit vak door te doen”, zegt ze. “En door fouten te maken.” Gaandeweg groeide ze door naar de rol van ontwerper. In die laatste jaren kreeg ze steeds meer verantwoordelijkheid en werkte ze aan projecten die haar nog altijd bijblijven. “We hebben bijvoorbeeld raampartijen ontworpen voor De Kunstkerk in Dordrecht. Dat heb ik zelf getekend en uitgewerkt. Dat soort projecten zijn tof omdat ze nog jarenlang zichtbaar zijn.” 

Van maker naar onderwijs 

Hoewel ze zich in die jaren sterk ontwikkelde als maker, begon er ook iets nieuws te ontstaan. Naast haar werk begeleidde ze stagiaires en ontdekte ze hoeveel energie ze kreeg van het werken met jonge mensen. “Ik vind het leuk om hen te begeleiden in hun ontwikkeling, om mee te kijken en te helpen waar nodig”, vertelt ze. Langzaam groeide het idee om het onderwijs in te gaan, maar wel op een manier die bij haar paste. Niet voor de klas in de traditionele zin, maar in een omgeving waar maken centraal staat. 

Die kans kwam toen de functie van instructeur atelier bij De Rooi Pannen vrijkwam. Voor Anne voelde het meteen als de juiste stap. “Dit was precies wat ik zocht.” Inmiddels staat ze aan de andere kant van het lokaal, al voelt dat voor haar niet als een harde scheidslijn. Ze ziet zichzelf niet als iemand die vertelt hoe het moet, maar als iemand die náást studenten staat. In het atelier begeleidt ze hen in hun proces, zorgt ze dat alles werkt en helpt ze hen verder als ze vastlopen. Het mooiste vindt ze de kleine momenten waarop iets lukt. “Als een student trots is en het nog een keer wil laten zien, zijn dat voor mij echt waardevolle momenten. Daar doe je het voor.” 

Meenemen in het verhaal 

Naast haar werk op school blijft ze ook zelf actief als maker. Met haar eigen onderneming, Annies Werk, richt ze zich op illustratie en creatieve opdrachten. Ze maakt onder andere kerstkaarten, carnavalsemblemen en verpakkingen en werkt samen met lokale ondernemers. Inspiratie vindt ze overal, vaak in kleine dingen. “Ik ben de hele dag aan het kijken en verzamelen”, vertelt ze. “Ik fotografeer veel, let op details, kleuren, vormen. Als iets opvalt, blijft het hangen.” Die nieuwsgierigheid vertaalt zich ook naar nieuwe technieken. Zo ontdekte ze het tuften, een techniek waarbij je met garen structuren maakt. Wat begon als een eigen experiment, bracht ze ook mee naar school. Inmiddels worden er wekelijks workshops gegeven en heeft het een vaste plek binnen de opleiding gekregen. 

In haar rol als instructeur kijkt ze niet alleen naar wat studenten maken, maar vooral naar hoe ze werken. Voor haar ligt de nadruk niet op perfectie, maar op houding en motivatie. “Je hoeft nog niet alles te kunnen als je hier op school zit”, zegt ze. “Als je een doel hebt en bereid bent om ervoor te gaan, kom je er wel.” Tegelijkertijd merkt ze dat de nieuwe generatie anders leert dan tien jaar geleden. Studenten van nu willen begrijpen waarom ze iets doen en wat het uiteindelijke doel is. “Dat vraagt iets van hoe je lesgeeft of stagiaires begeleidt”, legt ze uit. “Je moet ze meenemen in het verhaal, laten zien waar het naartoe gaat.”

‘Blijf ontdekken, dan kom je vanzelf ergens’ 

Wat voor haar onveranderd is gebleven, is de sfeer op De Rooi Pannen. Of ze er nu als student rondliep of als medewerker, het gevoel op de school is voor haar hetzelfde. “Studenten kunnen hier zichzelf zijn, in hoe ze zich uiten en hoe ze werken. Mensen zijn vriendelijk en open, dat maakt het een fijne plek.” Het is precies die omgeving die haar ooit hielp om haar eigen richting te vinden, en waar ze nu anderen in begeleidt. 

Komend jaar start ze met de docentenopleiding, een stap die ze ziet als verdieping van wat ze al doet. “Veel van wat we als creatievelingen maken, komt ergens vandaan”, zegt ze. “Dat besef wil ik verder uitbouwen en delen met de studenten.” Als ze terugkijkt op haar eigen pad, ziet ze geen strak plan, maar een reeks keuzes die goed voelden. Dat is ook wat ze studenten meegeeft. “Blijf dicht bij jezelf en durf te vertrouwen op je gevoel. Je hoeft niet alles van tevoren te weten. Als je blijft ontdekken en openstaat, kom je vanzelf ergens.”